Kosze

Kosz na odpady do przestrzeni publicznej

Kosz na odpady to najbardziej niedoceniany element małej architektury. Nikt nie projektuje parku „wokół koszy", a jednak to od nich w największym stopniu zależy, czy teren będzie wyglądał na zadbany. Zbyt mała pojemność oznacza przepełnienie w niedzielne popołudnie, źle dobrane mocowanie kończy się przewróconym koszem po pierwszej wichurze, a brak daszka sprawia, że po deszczu wkład zamienia się w zbiornik cuchnącej wody.

W ofercie Nowej Strefy znajdziesz kosze przeznaczone do przestrzeni publicznej: parków, placów zabaw, skwerów, terenów szkolnych i przedszkolnych, osiedli mieszkaniowych, przystanków i ciągów pieszych. To inna kategoria produktów niż domowy kosz na odpady do kuchni czy kosz na odpady kuchenne. Tutaj konstrukcja musi wytrzymać kilkanaście lat na dworze, opróżnianie kilka razy w tygodniu i regularne próby wandalizmu.

Jaką pojemność wybrać

Pojemność dobiera się do natężenia ruchu i częstotliwości opróżniania, a nie do wielkości terenu. Punkty odniesienia z realizacji:

• 30 do 40 l: ciągi piesze o niewielkim ruchu, wnętrza osiedli, korytarze między budynkami. Opróżnianie dwa razy w tygodniu.
• 50 do 70 l: najczęściej wybierany standard do parków, placów zabaw i terenów szkolnych. Dobry kompromis między pojemnością a wagą pełnego wkładu, który musi unieść jedna osoba.
• 80 do 120 l: wejścia do parków, okolice punktów gastronomicznych, boiska, miejsca imprez. Tutaj mówimy już o koszach na odpady 120 l z wkładem na kółkach albo z wyjmowanym pojemnikiem.
• 240 l i więcej: punkty gromadzenia odpadów, zaplecza obiektów, tereny targowe. Kosz na odpady 240 l to zwykle pojemnik czterokołowy w zabudowie osłaniającej.

Zasada praktyczna: lepiej postawić trzy kosze 50 l w trzech miejscach niż jeden 150 l w jednym. Ludzie nie noszą śmieci dalej niż kilkanaście metrów, a kosz stojący za daleko od ławki zawsze pozostanie pusty.

Segregacja odpadów w przestrzeni publicznej

W Polsce obowiązuje pięciofrakcyjny system selektywnej zbiórki, a od kilku lat rozszerza się on także na tereny publiczne. W praktyce w parku czy na placu zabaw najczęściej stosuje się układ trzy lub czterofrakcyjny.

• Kosz na odpady zmieszane, oznaczony kolorem czarnym lub szarym. To wciąż najczęściej opróżniana frakcja, więc powinna mieć największą pojemność w zestawie. Popularne są konfiguracje zmieszane 120 l przy dużym ruchu.
• Metale i tworzywa sztuczne w kolorze żółtym, kluczowe wszędzie tam, gdzie pije się napoje z butelek i puszek.
• Szkło w kolorze zielonym, potrzebne przy terenach imprezowych i gastronomii, na typowym placu zabaw zwykle zbędne.
• Papier w kolorze niebieskim, przydatny przy szkołach, bibliotekach i urzędach.
• Kosz na odpady bio w kolorze brązowym. Odpady bio pojawiają się głównie przy terenach zieleni i punktach gastronomicznych. Uwaga na dobór wkładu: kosz na odpady bio 240 l przy zapleczu wymaga wentylacji i częstszego mycia niż pozostałe frakcje.

Kosze do segregacji dostarczamy jako zestawy w jednej obudowie albo jako pojedyncze kosze łączone w baterie. Oznaczenia kolorystyczne i piktogramy wykonuje się w sposób trwały, nadrukiem lub wypalaniem, nie naklejkami, bo te znikają w pierwszym sezonie.

Materiały i konstrukcja

Stal ocynkowana malowana proszkowo

Rozwiązanie najczęściej wybierane. Cynkowanie ogniowe zabezpiecza rdzeń przed korozją, farba proszkowa daje kolor z palety RAL. Kosz jest lekki w obsłudze, odporny na uderzenia i łatwy do naprawy punktowej.

Stal nierdzewna

Wersja do realizacji reprezentacyjnych i na tereny nadmorskie. Nie wymaga odnawiania powłoki i dobrze znosi mycie środkami chemicznymi.

Beton architektoniczny

Ciężki, praktycznie niemożliwy do przewrócenia i bardzo odporny na wandalizm. Wybierany do parków miejskich i na tereny o wysokim ryzyku dewastacji. Wadą jest waga, która utrudnia ewentualne przestawienie.

Stal z okładziną drewnianą

Najlepiej wygląda w otoczeniu naturalnym i przy drewnianych urządzeniach zabawowych. Drewno impregnowane ciśnieniowo wymaga odnowienia powłoki co kilka lat, ale nadaje przestrzeni cieplejszy charakter.

Elementy, które przesądzają o wygodzie użytkowania

• Daszek. Chroni przed deszczem i utrudnia wrzucanie worków z odpadami domowymi, co jest realnym problemem na osiedlach.
• Wyjmowany wkład. Ocynkowany lub z tworzywa, z uchwytami. Bez wkładu opróżnianie kosza jest uciążliwe i kończy się brudem wewnątrz obudowy.
• Uchylny lub zdejmowany kołnierz ułatwiający wymianę worka.
• Popielnica. Górna część z piaskiem lub kratką na niedopałki. Warto stosować wszędzie poza terenami, gdzie obowiązuje zakaz palenia, a więc nie na placach zabaw.
• Zamek lub rygiel. W miejscach o dużym ryzyku dewastacji zapobiega wyjęciu i wywróceniu wkładu.
• Otwór wrzutowy o odpowiedniej wielkości. Zbyt duży zachęca do podrzucania worków, zbyt mały utrudnia normalne korzystanie.
• Dyspenser na woreczki dla psów przy koszach na terenach spacerowych, znacznie ogranicza problem odchodów na trawnikach.

Montaż i rozmieszczenie

Kosze montuje się na kotwy do istniejącej nawierzchni betonowej lub kostki na podbudowie, na fundamencie betonowym w gruncie rodzimym, na obejmę do słupa oświetleniowego albo, w wersji ciężkiej betonowej, jako wolnostojące bez mocowania. Wybór zależy od podłoża i ryzyka przewrócenia.

W rozmieszczeniu obowiązuje kilka prostych reguł. Kosz stawiamy zawsze przy ławce, przy wejściu i wyjściu z terenu, przy urządzeniach placu zabaw i przy stojakach na rowery. Odległość między koszami na głównym ciągu pieszym w parku to zwykle 50 do 100 m, na placu zabaw wystarczy jeden kosz na strefę. Nie ustawiamy kosza bezpośrednio w strefie bezpieczeństwa urządzeń zabawowych wynikającej z PN-EN 1176, bo staje się wtedy twardą przeszkodą w miejscu, gdzie dziecko może upaść.

Utrzymanie i trwałość

Kosz stalowy malowany proszkowo wymaga w praktyce jednego przeglądu rocznie: sprawdzenia kotew, dokręcenia zawiasów i punktowego zaprawienia powłoki w miejscach obić. Wkłady warto myć na początku sezonu ciepłego, szczególnie przy frakcji bio. Elementy drewniane odnawia się impregnatem co dwa do trzech lat.

Największym wrogiem koszy w polskich warunkach nie jest wandalizm, tylko zimowe utrzymanie terenu i sól drogowa. Kosz stojący przy krawędzi jezdni odśnieżanej pługiem zużywa się kilka razy szybciej niż ten sam model w głębi parku. Jeśli lokalizacji nie da się zmienić, warto wybrać wersję betonową albo nierdzewną.

Spójny zestaw małej architektury

Kosze najlepiej zamawiać razem z pozostałym wyposażeniem terenu. Ta sama rodzina wzornicza, ten sam kolor RAL i ten sam rodzaj drewna sprawiają, że przestrzeń wygląda na zaprojektowaną. W praktyce oznacza to skompletowanie w jednym zamówieniu koszy, ławek parkowych, stojaków rowerowych, a często także altan i pergoli. Dodatkowa korzyść jest praktyczna: jedna dostawa, jeden montaż i jedna gwarancja zamiast kilku.

Najczęstsze pytania o kosze na odpady

Jaki kosz na plac zabaw?

Pojemność 50 do 70 l, z daszkiem, bez popielnicy, mocowany na stałe, ustawiony poza strefą bezpieczeństwa urządzeń. Najlepiej w kolorze spójnym z urządzeniami zabawowymi.

Ile koszy potrzeba w parku?

Orientacyjnie jeden kosz na 50 do 100 m głównego ciągu pieszego, plus po jednym przy każdym skupisku ławek, przy wejściach i przy placu zabaw. Przy terenach z gastronomią liczbę trzeba zwiększyć.

Czy kosze do segregacji mają sens w parku?

Mają, jeśli są opisane czytelnymi piktogramami i jeśli odbiór odpadów faktycznie odbywa się selektywnie. Zestaw trzyfrakcyjny sprawdza się lepiej niż pięciofrakcyjny, bo mniej frakcji oznacza mniej pomyłek.

Jak zabezpieczyć kosz przed wandalizmem?

Trwałe mocowanie do podłoża, wkład zamykany na rygiel, powłoka odporna na graffiti i rezygnacja z elementów, które łatwo wyłamać. W miejscach szczególnie narażonych sprawdza się kosz betonowy.

Czy dostarczacie kosze razem z ławkami w jednym zamówieniu?

Tak, kompletujemy całą małą architekturę dla inwestycji, dobierając kolorystykę i materiały tak, aby elementy tworzyły spójny zestaw. Realizujemy dostawę i montaż na terenie całej Polski.

Wycena koszy na odpady

Napisz do nas, przygotujemy wycenę koszy dopasowaną do liczby użytkowników, przyjętego systemu segregacji i pozostałych elementów wyposażenia terenu.

Kosze na psie odchody i stacje dla właścicieli psów

Na terenach spacerowych osobną kategorią są kosze przeznaczone na odchody zwierząt. Zwykle mają mniejszą pojemność, szczelną pokrywę i dyspenser na woreczki umieszczony bezpośrednio na słupku. Doświadczenie z realizacji jest jednoznaczne: sam kosz bez dyspensera zmienia niewiele, bo problemem najczęściej nie jest zła wola właściciela, tylko brak woreczka pod ręką. Zestaw kosz plus dyspenser plus czytelna tabliczka informacyjna przynosi zauważalną poprawę już w pierwszym sezonie.

Takie stacje ustawia się przy wejściach na tereny zielone, przy wybiegach dla psów i wzdłuż popularnych tras spacerowych, w odstępach nie większych niż 150 do 200 m. Ważne, żeby były opróżniane oddzielnie i częściej niż kosze ogólne, bo frakcja jest uciążliwa zapachowo.

Kosze przy szkołach i przedszkolach

Teren szkolny to szczególny przypadek, bo kosz pełni tu również funkcję edukacyjną. Zestaw do segregacji ustawiony przy wejściu i opisany dużymi piktogramami uczy przez samo istnienie, znacznie skuteczniej niż plakat w korytarzu. Warto dobrać wysokość otworu wrzutowego do wzrostu uczniów, bo kosz przeznaczony dla dorosłych bywa dla pierwszoklasisty po prostu za wysoki.

Na terenie przedszkolnym rezygnujemy z popielnic i z ostrych krawędzi, a kosze mocujemy na stałe. Kolorystykę warto dobrać do urządzeń zabawowych, dzięki czemu kosz przestaje być elementem obcym i staje się częścią kompozycji. Jeśli w ogrodzie działa kuchnia błotna albo strefa przyrodnicza, dobrym uzupełnieniem jest osobny pojemnik na odpady zielone, do którego trafiają liście i resztki roślinne z zabaw.

Który kosz do której lokalizacji

• Plac zabaw. 50 do 70 l, z daszkiem, bez popielnicy, mocowany na stałe, poza strefą bezpieczeństwa urządzeń.
• Park miejski, główna aleja. 70 do 90 l, wersja betonowa lub stalowa ciężka, co 50 do 100 m, zawsze przy ławce.
• Skwer i teren reprezentacyjny. Stal nierdzewna lub stal z okładziną drewnianą, wzornictwo spójne z ławkami i oświetleniem.
• Osiedle mieszkaniowe. Kosz z daszkiem i zawężonym otworem wrzutowym, żeby ograniczyć podrzucanie worków z odpadami domowymi.
• Przystanek i węzeł przesiadkowy. Kosz mocowany do słupa lub wiaty, z popielnicą, opróżniany codziennie.
• Boisko i teren sportowy. Duża pojemność, 80 do 120 l, z wkładem na kółkach, bo objętość odpadów rośnie skokowo po zawodach.
• Teren nadmorski i uzdrowiskowy. Stal nierdzewna, ze względu na zasolenie powietrza.
• Cmentarz i teren o wysokiej sezonowości. Pojemniki 240 l w zabudowie osłaniającej, ustawione w wyznaczonych punktach zbiórki.

Dokumentacja, przetargi i dofinansowania

Przy zamówieniach publicznych i wnioskach o dofinansowanie liczy się nie tylko cena, ale też komplet dokumentów. Do każdego kosza udostępniamy kartę techniczną z wymiarami, opisem materiałów, rodzajem powłoki i sposobem montażu, a dla większości modeli także rysunek DWG, który można wstawić bezpośrednio do projektu zagospodarowania terenu. Pliki znajdziesz na karcie produktu po zalogowaniu.

Na potrzeby opisu przedmiotu zamówienia przygotujemy zestawienie parametrów w formie, którą da się wkleić do dokumentacji, bez nazw handlowych, jeśli procedura tego wymaga. Kosze bardzo często wchodzą do wniosków razem z pozostałą małą architekturą i z urządzeniami placu zabaw, dlatego wyceniamy je w jednym zestawieniu z podziałem na pozycje.

Ile to kosztuje i od czego zależy cena

Na cenę kosza wpływają cztery rzeczy: materiał, pojemność, sposób wykończenia i wyposażenie dodatkowe. Najtańsze są kosze stalowe malowane proszkowo o pojemności około 50 l, bez daszka. Każdy kolejny element, daszek, wyjmowany wkład ocynkowany, rygiel, popielnica, okładzina drewniana czy nadruk piktogramów, podnosi cenę, ale zwykle też realnie wydłuża okres użytkowania albo obniża koszt obsługi.

W praktyce rachunek warto liczyć w perspektywie dziesięciu lat. Kosz tańszy o kilkanaście procent, ale bez wyjmowanego wkładu, generuje dodatkową pracę przy każdym opróżnianiu, a to kilkaset cykli rocznie na jednym terenie. Podobnie z powłoką: dobre cynkowanie i lakier proszkowy kosztują więcej na starcie, ale eliminują wymianę po pięciu latach.

Czy kosz betonowy nie jest za ciężki?

Waga jest jego największą zaletą i jednocześnie ograniczeniem. Kosza betonowego nie przewróci wichura ani grupa nastolatków, ale przestawienie go wymaga sprzętu. Wybieraj go tam, gdzie lokalizacja jest pewna i nie zmieni się przez lata.

Czy można zamówić kosze w kolorze z palety RAL?

Tak, kosze stalowe malujemy proszkowo w dowolnym kolorze z palety RAL. Przy większych zamówieniach dobieramy ten sam odcień dla koszy, ławek i stojaków rowerowych, dzięki czemu cały teren wygląda spójnie.

Jak często opróżniać kosze na placu zabaw?

W sezonie od wiosny do jesieni zwykle dwa do trzech razy w tygodniu, a przy dużym natężeniu ruchu w weekendy dodatkowo w poniedziałek. Jeśli kosz regularnie jest pełny, tańszym rozwiązaniem niż zwiększanie częstotliwości wywozu bywa dostawienie drugiego kosza.

Czy kosz musi mieć wyjmowany wkład?

Formalnie nie, praktycznie tak. Bez wkładu worek zaczepia się o krawędzie, odpady spadają na dno obudowy i po kilku miesiącach kosz zaczyna brzydko pachnieć niezależnie od częstotliwości opróżniania. Wkład ocynkowany z uchwytami skraca czas obsługi jednego kosza o kilkadziesiąt sekund, co przy kilkudziesięciu koszach na terenie przekłada się na realne oszczędności pracy ekipy.

Czy montujecie kosze na istniejącej nawierzchni?

Tak. Na betonie, asfalcie i kostce na podbudowie betonowej montujemy na kotwy mechaniczne, bez rozbierania nawierzchni. Na gruncie rodzimym i w trawie wykonujemy fundament punktowy.

Czy kosz z popielnicą można postawić przy szkole?

Na terenie placówek oświatowych obowiązuje zakaz palenia, więc popielnica jest tam elementem zbędnym i wysyłającym zły sygnał. Popielnice stosujemy przy przystankach, urzędach, obiektach sportowych i w wyznaczonych strefach dla palących, natomiast na terenach szkolnych, przedszkolnych i na placach zabaw wybieramy wersje bez popielnicy, za to z daszkiem chroniącym wkład przed deszczem.